Merhaba Sevgilim,

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Yani gelecekten... O yüzden şaşırma girişteki "Sevgilim" hitabımdan. O kadar eminim ki senin benim "hayatımın kadını" olduğuna; çekinmeden, utanmadan bunu sana rahatlıkla sarfedebiliyorum şu anda. Bunu sana yıllar önce de söyledim, içimden, halimle, tavrımla, gözlerimle söyledim. Bunca zamandır bekledim. Bekledim, çünkü bunu dile getirdiğimde karşılık bulup bulmayacağı konusunda endişelerim vardı. Hazır değildim, hazır değildik. Benim emin olmam için varlığın yeterliyken, senin emin olman için beraber geçireceğimiz, birbirimizi tanıyacağımız, benim önümüzdeki hayatı göğüsleyebilecek olgunluğa erişmem, kısaca yıllara ihtiyacımız vardı.

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Aradan geçen onca zamanda anladım ki insanlar aralarındaki o özel ve güzel bağa erken isim koyarak sonun başlangıcını hazırlıyorlardı istemeden. Çünkü iki insan birbirini her türlü zorluğa karşı beraber durup duramayacaklarını bilmeden bu adı veriyordu aralarındakine: "AŞK"

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Hani seni üzdüğüm zamanlarda olmadı değil. Ama bilerek, isteyerek, sebepsiz hareketler sonucu üzmedim seni hiç. Üzüldüğünü anladığım yaptığım her ne ise geri adım attım ve aynı hatayı tekrarlamadım. Bilirsin, bir insana alışılageldiği gibi: "Tanıştığıma memnun oldum." demem hiç. Çünkü o bir kaç dakika içinde onun hakkında öğrendiklerin sadece tanışmanın başlangıcıdır. Günler, haftalar, aylar sonra: "Nereden karşıma çıktın Allah'ın belası!" derken bulabiliyor insan kendini... Neden sende böyle olmadı biliyor musun? Çünkü ben seni o kadar uzun zamandır bekliyordum ki sadece bir muhabbet sonunda: "İşte bu; hayatımın kadını, gelecekteki sevgilim, hayat arkadaşım, eşim..." diyebildim sana.

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Hani çok mutlu olduğumuz zamanlarda olmadı değil. Bazılarını planladık, bazıları anlıktı... İnsanlar bu kadar çok mutluluğu ararken bizim sadece beraber vakit geçirmemiz bile yeterli oluyordu bunun için. Soyutlanıp, sanki dünyada kalan son iki insanız gibi davranabiliyorduk. Bana hep derdin: "Sen hala küçük bir çocuksun." diye. Aslında ben sadece hiç bu kadar mutlu olmamıştım. İnsan mutlu olduğu kadar büyüyor, acı çektiği kadar olgunlaşıyordu. Evet küçüktüm... Sebebi ise yokluğundu. Beni sen büyüttün; severek, mutlu ederek, önemseyerek...

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Şartlanmadan, kurallar koymadan, zorlu yollardan geçip geleceğiz bu güne. Sabretmek, güvenmek ve inanmak bizim aşkımızın temelini oluşturduğundan yavaş yavaş, emin adımlarla biz olacağız. Senin yerinde olsam, bana sevmeyi böylesine öğretmişken, beni senden başkasına yâr etmezdim.

   Olmayacak biliyorum ama...

   Sessizliği seviyorum. Düşününce, gürültülü bir yerde, ses çıkaran her şeyi susturamazsın sessizlik istediğinde. Fakat sessiz bir yerde radyo, televizyon en kötü telefonunda bir müzik açar, sessizliği istediğin zaman bozabilirsin. Sessizlik istiyorum.

    İş olsun, okul olsun, ev olsun rahatlığı seviyorum. İş ve okulda bunu yakalamak zor olsa da en azından evimde rahat olmaya ihtiyacım var. Kalabalık, sürekli ziyaret edilen bir evde yaşamak sıkıyor beni. Şehir gürültüsünden uzak, en az iki katlı, çok odalı bir evim olmalı. Biri garaja yakın iki çalışma odam olsun. Garaja yakın olanda, etrafı batırdığımda çok sıkıntı yaratmayacak işlerle uğraşmak istiyorum. İçerisinde bir çok çeşit hayvan besleceğim bir oda da olmalı. Balıklar, kuşlar, kediler, köpekler... Amerikan tipi bir mutfak ve mutfağa birleşik geniş bir salonu da olmalı. Büyük bir evim olsun istiyorum.

    Garaj dedim... Ee tabi arabalarım da olsun. "Oha bi tane neyine yetmiyor." diyen arkadaşlarım açıklayım. Biri 1967 Mustang Shelby GT500 olacak illa ki... İçi geniş değil ama zaten aile arabası olarak da kullanmayacağım. Ama bu Mustang aileden biri olacak kadar değerli olacak benim için... Kız gibi araba derler ya öyle işte... O da benim bir çocuğum olacak. Eşimi ya da bir arkadaşımı alıp gezmeye, eğlenmeye çıktığımda kullanırım. Diğeri de çocuklar ve eşimle rahat seyahat edebileceğim geniş bir araba olur. İkisini de istiyorum.

    Eşim dedim... Fiziksel olarak tanımlamak zor ama en azından  benim gibi esmer bir eşim olmasını isterim. Ayran gönüllü değilim hiç... Sevdimi kolay kopamam. Olacaksa güzel olmasını da isterim. Bakmayın bana öyle... Güzel bir eşim olmasını hakedecek kadar yakışıklı olmasamda, O'nu yeterince mutlu edebilecek kadar duygu, düşünce sahibi biriyim. Aslında yakışıklı bile sayılabilirim. Bakış açısına göre değişir tabi ki... 1.70 boyunda olsam bile benim kadar uzun olsa fena olmaz hani... Topuklu giydiğinde yanında sırıtsam bile öle istiyorum. Her şeyden önce tabi ki bana ayak uydurabilmesi, duygusal inişler-çıkışlar taşıyan bir yengeç burcu insanı olarak anlayış sahibi birisi olmalı. Beni dengelemeli, tamamlamalı... Çocuklarımızı tek başına yetiştirebilecek kadar bilgi ve beceri sahibi olmalı. Tabi ki annelik iç güdüsü her kadını değiştirir ama yine de böyle olmasını istiyorum.

   Çocuklar dedim... Yıllardır içimde bir kız çocuk sahibi olma arzusu var. Oğlumda olmasını isterim ama kız çocuğu büyütmek en büyük arzum. Hatta annesi ile beni paylaşamayacak kadar kendimi sevdireceğimi düşünüyorum. Annesi kadar güzel olacağından işim zor ama neyse... İlerleyen yaşlarımızda annesine yardımcı olacak olması da önemli bir faktör tabi ki. Eşim koca evle tek başına uğraşamaz büyük ihtimalle. Şimdi yazarken farkettim... O kadar çok kızım olsun istiyorum ki olası oğullarımla ilgili hiç bir şey düşünmemişim. Kesin haylaz, serseri çocuklar olup, kızların canlarını yakarlar... Çaktırmadan "oğullarım" da dedim. Kız çocuğu sahibi olana kadar deneyeceğimizden kaynaklanıyor sanırım. İnşallah ilk önce kızım olur... Bunu çok istiyorum.

    Hayal olarak kalmayacak kadar çok istiyorum bunları... Tabi daha  çok yolum var... Önce şu üniversiteyi ve askerliği bitirmeli, güzel maaşlı bir iş ya da kazancı iyi bir iş yeri sahibi olmalıyım.  Benim hayattan ve kaderimden umduğum, beklediğim, istediğim bunlar. Hufff, çok para kazanmalıyım... Yazarlıkta da pek para yok ki... Neyse "İsteyenin bir yüzü kara, vermeyenin iki yüzü." diyerek topu yukarıya atıyorum.

Tek bir şey bütün hayat düzenini değiştirebilir mi? Peki bu bir kitap olabilir mi? Cevabını bu yazı bittikten sonra tekrar duymak istiyorum. Çünkü 2010'da bir kitaba dokundum ve sonrasında olanlara inanamadım.

...

Kursdan çıktım. 10 dk sonra duraktan geçecek olan otobüse yetişmek için kalabalığa aldırmadan hızla koştum. Kalabalık arasında F1 pilotu gibi hızlı, usta bir dansçı gibi kıvrak... Ama durağa geldiğimde çok geçti. 30 dk daha beklemem gerekiyordu. Mart ayı ve Kayseri. Donmak için ne kadar müsait yer ve zaman... Dün yaptığım gibi donmaktansa karşıdaki AVM'de biraz vakit geçirip tekrar dönmek çok daha mantıklı.

AVM'nin direkt 3. katına yöneldim. Dün orada daha önce görmediğim, büyük ihtimalle yeni yapılmış kitap standına gittim. Yaklaşırken bile süzüyordum gözlerimle. Bir tanesi ters duruyordu. Büyük ihtimalle bakılmış ama ters konulmuştu yerine. Elimi uzattım ve dokundum. Bir dokunuşla 2003 yılına gittim.

8. sınıftayım. Hoca kitap kurası çekiyor. Seçenekler Çalıkuşu ve Sinekli Bakkal. Tabi ki şansıma Çalıkuşu'nun iki katı kadar daha uzun Sinekli Bakkal çıkıyor. Okuyup özetini çıkaracaktık. O sıralar kitap okuyacak vaktim yoktu ama en azından Çalıkuşu olsaydı bari... Denerdim. Müdürün yanına gittim.

Hocam, Türkçe hocamız bir ödev verdi. Kitap okuyup özetini çıkarmam gerekiyormuş. "-Ama üst üste çok Satranç Turnuvası var. Odaklanmamı engeller bu. Beni bundan muaf tutamaz mıyız? +Ben hocanla konuşurum merak etme. Sen madalya getirmeye bak."

Satranç sayesinde bundan da yırtmıştım. Madalyalar geldi bütün turnuvalarda. ama dönem sonu karneyi elime aldığımda karşılaştığım "Türkçe: 2" karşısında resmen çökmüştüm. Türkçe ana derslerden biriydi. Ortalamam buna rağmen Takdir almaya yetiyor olsa da sırf bu ders yüzünden alamamıştım ömrümde ilk defa. Hesabı sorulacaktı! Müdürün önüne karneyi koyduğumda aklına dank etti. "Ben konuşmayı unuttum, neden tekrar hatırlatmadın?"

O günden sonra elimi bir romana sürmedim.

Şimdi aradan 7 yıl geçmiş ve 2010'dayım. Bu olay bir dokunuşla gözlerimin önünde canlandı. Kitabı ters çevirdim. "Olasılıksız"

Kapağı mıydı yoksa ismi miydi beni bu kadar kendine çeken... İlk 5 sayfayı bir solukta okudum. Sonra gitme zamanım gelmişti. Düzgünce yerleştirdikten sonra yerine çıktım. Bir daha kaçıramazdım otobüsü. Zamanında duraktaydım ve üşümeden binebilmiştim. O gün uyumadan önce aklımda tek birşey vardı. Ya sonra ne oldu acaba?

Ertesi gün yine kurstan çıktım ve durağın yolunu tuttum. Durağa henüz varmışken otobüsüm gelmişti. Üstelik boştu da. Çok sık karşılaştığım bir durum değildi. Genelde ayakta dönüyordum eve. Bu kadar cazipken binmek, ben binmeyip AVM'ye gittim. 3. Kata çıktım ve kitabı elime alıp okumaya devam ettim. Alsa mıydım acaba? Ama param yoktu.

Bu olay hafta sonuna kadar devam etti. Cuma günü kitabı yerine koyduğumda 30. sayfaya gelmiştim. Etik bir davranış olmadığının farkındaydım ama kitap acayip içine çekiyordu beni. Hafta sonu kurstan alacağım olan para yatmıştı. Pazartesi kursa gitmeden önce otobüsten indikten sonra 20 TL çektim. Kurs çıkışında direkt AVM'ye gittim. Alacaktım artık. Ama...

AVM'ye gitmediğim o iki günde satılmış olmalıydı kitap. Tek bir tane vardı ondan. Peki şimdi ne olacaktı? AVM'nin yanında kitapçıların olduğu medreseye gittim. Her zaman kitap aldığım kitapçıya gittim. Diyeceksiniz ki "Hani kitap okumadın 2003'deki o olaydan sonra?" Evet okumadım. Ama kitap hediye etmeyi çok severim okumasam da. Birde bende 20 TL var ve "Olasılıksızda" 20 TL. Hediye paketi yaptırınca 1-2 TL düşüyorlar. 18 TL'ye kitabı alarak çıktım. Elimdeki poşette kendime aldığım okuyacağım hediye paketli bir roman vardı. Kalan 2 TL ye otobüs bileti aldım ve düşündüm: "Şimdi buradan binersem, oturarak gidemem ve O otobüste kıskandığım insanlar gibi kitap okuyamam." Bu yüzden iki durak öncesine yürüdüm ve otobüsümün gelmesini bekledim. Otobüsüm geldi ve bindim. En arka pencere kenarına oturdum. Biri inme bahanesiyle beni rahatsız edemesin diye. Ama şansıma yanıma dört tane zibidi kılıklı çocuk oturdu. Durmadan konuşuyorlar. Takılmadım. Hediye paketinden çıkartıp, kitabı okumaya başladım en baştan.

Otobüs normalde bineceğim yere AVM'nin karşısına gelmişti. Yanımda oturan çocuk elini cama uzatıp, iki kere tıklattı ve dışarıya eliyle kalp işareti yaptı. "Kitap okuyorum farkında mısın?" diyemedim ama... Otobüs tam hareket edecekken, sayfa bitmiş diğer sayfaya geçecekken kafam istemsiz pencereden dışarıya döndü

ve...

Sanırım bu kareyi ömrüm boyunca unutmayacağım: "Otobüs hareket etmeye başlıyor. Saçları örgülü ve örgülü olan saçları sağ omzundan göğsüne doğru duruyor. Kocaman renkli gözleri ve gülümsemesi... Başım otobüsün hareket etmesine bağlı olarak sürekli gerimde kalan o kareye odaklı olarak geriye dönüyor."

Görüş açımdan çıktıktan sonra kapanmış olan kitabın kapağı ile karşılaştım. "Olasılıksız - Adam Fawer"

Evren mesaj veriyordu bana. Belki ömrün boyunca bir daha görmeyeceğin birine platonik aşık olmak üzeresin. Yol yakınken vazgeç. Çünkü bu "OLASILIKSIZ".

O gün ilk 200 sayfayı uyuyana kadar okumuştum. Her sayfayı çevirirken aklımda o kare vardı. İmkansızı bu kadar çok seven ben yeni bir aşka yelken açıyordum. Uyandım.

Hazırlandım. Tam saatinde otobüse binip Her zamanki saatte otobüsten indim. Dün bütün paramı kitaba ve otobüs biletine vermiştim. ATM'den para çekmek için sıraya girdim. Önümde 5 kişi vardı. Aaa biri gitti kaldı 4. Etrafa bakınıyordum. Yanıma aldığım kitabı çıkarıp okusam yadırgarlar mıydı acaba? Vazgeçtim. Etrafa bakınırken az önce benim indiğim otobüsün yerinde başka bir otobüs duruyordu ve arka kapısından bir kız indi. Arada 200 metre olmasına rağmen tanıdık geliyordu. Bana doğru yaklaşıyordu. Sırada 3 kişi kalmıştı. Yaklaştıkça daha bir tanıdık geliyordu. Son 5 metre. Bu O. Üzerinde okul kıyafeti var. Saçları örgülü ve sağ omzundan öne doğru salınmış. Gözleri... Yere bakıyor... Göremedim. 1 metre kaldı. Ve gözgözeyiz. Bu kesinlikle O. Gözleri kocaman ve masmavi. Sırada 1 kişi kaldı.

Bir karar vermen gerekiyor Mehmet! Para çekmen lazım, kurs 5 dakika sonra başlayacak. Ama diğer yandan da dün saatlerce düşündüğün kız gözden kaybolmak üzere....

Koşmaya başladım. Yaklaştım. Yaklaştım. Son 5 metre. Son 1 metre. Elim omzuna değmek üzereyken durdum.

Eee arkasını dönecek. Ne diyeceksin? Olayları anlatman bile yarım saat sürer. O okula, sen kursa gitmek zorundasın. Sana ne cevap verecek? Seni tanımıyor!

Vazgeçtim... O benim OLASILIK'SIZIM'dı artık.

...

"...'Satranç hayat gibidir David,' demişti babası. 'her parçanın kendi işlevi vardır. Bazıları zayıftır, bazıları ise güçlü. Bazıları oyunun başında işine yarar, bazılarıysa sonunda. Ama kazanmak için hepsini kullanmak zorundasın. Aynen hayatta olduğu gibi, satrançta da skor tutulmaz. On parçanı kaybedip, yine de kazanabilirsin oyunu. Satrancın güzelliği budur işte. İşler her an tersine dönebilir. Kazanmak için yapman gereken tek şey tahtanın üzerindeki olası hamleleri ve anlamlarını iyi bilmek ve karşındakinin ne yapacağını kestirebilmek.'

'Yani bu geleceği tahmin etmek gibi bir şey mi?' diye sordu Caine.

'Tahmin etmek imkansızdır. Ama şimdiki zamanı çok iyi bilirsen geleceği kontrol edebilirsin.'..."

2 yıl, 4 ay, 17 gün, dakikalar ve saniyeler... İnsanın sevdiği bile olsa karşısındakine güvenmesi tamamen mümkün mü? Ahh tabi ki değil aptal kafa. O halde tamamen değilse ne kadar güvenebilir en fazla? Asıl soru bu işte...

Ben çalışıyorum, O ise okuyor. Hafta içi çıkışlarda beraberiz. Ama birşeyler yapmak için yeterli vaktimiz olmuyor. O'nun  gecikmeden eve dönmesi gerekiyor. Kendi yorgunluğumdan şikayet etmeyeli o kadar oldu ki bahsetmiyorum bile... Hafta sonları da sık sık olmasa da yemek, sinema, arkadaşlarla kafede sohbetler...

 En çok eşli bowling maçlarında kazandığımızda ki sevinci beni mutlu ediyor.

 Beraber yaptığımız şeyler bu kadar değil. Meselâ eve dönüşte yüksek bir tepede güneşin batışını seyrederiz; başı omzumda, şarkı mırıldanarak.

 Hatırladım da bir keresinde gezmekten yorulup, işlek bir caddede dakikalarca oturacak bank aramıştık. Bulduğumuzda soluklanırken beni dürtüp "Şu gelen varya parmağında yüzüğü yok ama evli bence." demişti. Ben de: "O da birşey mi? Mesela şu kızın yanındaki büyük gözlüklü çocuk bugün en az 150-200 kız kesmiştir." demiştim. Derken kendimize yeni bir eğlence yaratmıştık.

Yazdıkça aklıma geliyor... İkinci el kitaplara bayılır, içinden çıkan notları, sözleri okuruz. Sahaflarda saatlerce eli yüzü düzgün eski romanlar ararız. Okudukça, evimdeki sırf bunlar için kendi yaptığım kitaplığa ekleriz. Buna koleksiyon diyebilirsiniz.  O, hiç görmemişti. 

Hiç unutmam bir gün aceleyle yanlış otobüse binmişiz. Hava karanlık, konuşmaya dalmışız. Bilmediğimiz bir semte gitmiştik. Taksiyle son sürat eve gitmesi gereken saati biraz geçmesine rağmen yetiştirmiştim.

Harika bir gülümsemesi vardır. Fotoğraf çekmeye ve çekilmeye bayılır. Dün erinmedim saydım sadece onun olduğu 345 fotoğraf, beraber çekindiğimiz 767 fotoğraf var.

Fotoğraflardan birinde tren garındaydık. Tutup kolumdan oraya götürmüştü. Oturduk saatlerce tek kelime etmeden. Bir sürü fotoğraf çekti. Hiç bir anlam verememiştim. Fotoğrafları bastırıp bir zarfla elime tutuşturdu. Hatırladıklarım hakkında hikayecikler yazmamı istemişti. Fotoğrafların arkasına hikayecikler yazdıktan sonra ona vermiştim. Fotoğraflardan bir tanesini tekrar bana vermişti. Arkasında "Beni asla bu şehirde tek başıma bırakma..." yazıyordu. Bütün herşeyi anladığımda kendimi çok garip hissetmiştim.

Hastaydım birkaç gündür. Yalnız yaşıyorum. Yapabildiğim tek şey yaşadığımız güzel anları yazmak, hatırlamak, canlı tutmak... Ama bana yapacağı bol limonlu sıcak bir çorbayı içirmesini daha çok isterdim. Fakat evime gelmeyi hiçbir şekilde, hiçbir zaman kabul etmedi... Konuyu büyütüp huzursuzluk çıkmasını hiç istemedim. Ama düşününce mantıklı bir sebep bulamıyorum. Beraberken ellerini aramızdan geçmeye çalışanlar olduğunda bile bırakmıyorum. Yeri ve zamanı olmadan onu öpüyorum. Hatta vedalaşırken canımı acıtacak kadar sıkı sarılır bana... Ama evime gelmeyi kabul etmedi... Eskidiği için değiştirmek istediğim mobilyaların yenilerini bile o seçti ama evde nasıl durduğunu hiç görmek istemedi...

Ona başka türlü dokunmamdan mı korkuyor? Nasıl düşünebilir ki bunu... Dışarıdayken benden çok o öpmek ister bazen... O zorlar beni sonuna kadar herşeyde... Bunu sadece bir kez sordum. Gelmek istemediğini, tekrar sormamamı söyledi... O günden beri sadece şakayla karışık bir kaç kez denedim. Lafı öyle güzel çeviriyor ki...

Aklıma bir plan geldi... Riskliydi ama benden, evimden korkmamasını sağlayacaktı.

Pazar günüydü. Mesaj atıp, kafede buluşalım dedim. Birkaç saat sonrasına anlaştık. Heyecanlıydım. Daha önce hep O planlar yapardı ben dahil olurdum. İlk defa bu kadar büyük bir plana girişiyordum. Sanki hissetmiş gibi uygun giyinmişti. Saçları da harika gözüküyordu. Saçlarını, yukarıda topuz yapıp boynunu öpülmeye müsait hale getirmiş bir kadının çekiciliğine karşı konulamaz ki... Çok sık olmasa da böyle yapardı.

Konuşurken uygun anın geldiğini hissettiğimde lafa girdim:

-Tren garında ki sürprizini hatırlıyorsun değil mi?

+Hatırlamaz olur muyum. Günlerce şaşkın şaşkın ortada dolanmıştın. Güzeldi, neden sordun ki?

-Beni oraya götürürken hiç konuşmadan sadece sana uymamı, yanında durmamı söylemiştin.

+Evet. Çünkü konuşursan ağzımdan laf alırdın. Bütün sürpriz kaçardı.

-Aynen. Bu yüzden çok merak etsem de hiç soru sormadım. Şimdi aynısını ben senden istiyorum.

+Tekrar tren garına mı gidiyoruz?

-Soru sormak yok! Kabul ediyor musun?

Biraz düşündükten sonra kabul etti. Çok şey istemezdim ondan. Nadiren geri çevirirdi. En azından bu konuda güveniyordu... Taksi çevirip kağıtdaki adrese gitmesini söyledim. Yaklaştığımızda epey sessizleşti. Benim evime doğru gidiyorduk. Hissediyordum soğukluğunu. Soracak olup vazgeçti. Ama anlıyordum. Daha önce hiç görmemişti evimi, bulunduğu yeri ama kabataslak biliyordu adresi. Taksiciye parasını verip indik.

+Neresi burası?

-Kuralları unutma. Eğer uymayacaksan geri dönebiliriz.

-Tamam ama burası...

Sözünü bitiremedi. Elini kavradım, binaya girdik. Şansımıza asansör bozulmuştu. En azından O öyle sanıyordu. Yüksek olmasa da topukları merdivenden çıkarken zorluyordu O'nu. Yavaş yavaş çıkıyorduk. Oval bir merdivendi. Eskitilme yapılmış, güzel bir binaydı. Ortalık çok sessizdi. Daha iki kat vardı. Nefes alış verişlerini duyabiliyordum. Kafasında binbir türlü şey vardı. Hissedebiliyordum.

+Geri dönmek istiyorum.

-Neden ki geldik sayılır?

+Bilmiyorum ama istemiyorum.

Ellerimi bıraktı ve inmeye başladı.

İsmiyle seslenip:

-Ama ben böyle yapmamıştım. Şimdi gidersen biliyorsun ki üzüleceğim.

+Gelmek istemiyorum. Lütfen böyle konuşma. Başka birşey yapalım.

Hiçbir şey söylemedim. Sadece gözlerine baktım. Durmuştu. Elimi uzattım tekrar. Tam geri çekecek gibi olduğumda tutuverdi. 

+Neresi burası söyle lütfen. Şu anda senin evinin bulunduğu yerdeyiz ve burası senin evin. Gelmek istemediğimi biliyorsun. Neden böyle yaptın?

-Sürpriz. Tabi ki bozmazsan.

+Defalarca söyledim bunu sana. Bir daha bu konunun açılmaycağını düşünüyordum.

-Zorlamıyorum seni. İstediğini yapabilirsin. Ama benimle gelmez isen pişman olacaksın. Telafi etmende mümkün olmayacak.

Birkaç basamak daha indi. Kenarlıktan tutunuyordu. Durup tekrar bana döndü. Hâlâ ona bakıyordum kıpırdamadan.

+Aptallık bende neden ısrar etmedim gelmeden önce ki...

Tekrar basamakları çıkmaya başladı. Elimi uzatmadım. Ama o tutuverdi.

-Bir kat kaldı sadece. Asansörde tam bozulacak zamanı buldu... Asansör ile çıksaydık böyle olmazdı.
Sadece beyaz bir yalan... Planın bir parçası.

+Neler olacak merak ediyorum...

Gelmiştik artık. Zile basmış olmam O'nu epey şaşırtmıştı.

+Ailen ile mi tanıştıracaksın yoksa?

-Birileriyle tanışacaksın ama ailemle değil.

+Neresi burası?

Kapı açıldı. Karşımızda bir bayan vardı.

*Tam zamanında geldiniz. Hoş geldiniz, buyrun içeri.

O'nun yüzündeki merak, endişe, şaşkınlık çok bariz belli oluyordu. Buranın benim evim olmadığını içeri adım atar atmaz anlamıştı. Bir dans kursuna gelmiştik. Konuşmayı unutmuş gibiydi. Kısa bir tanışmanın ardından Dans salonuna geçtik.

-İkimizinde dans konusunda yeteneksizliği malum. İleride lazım olacak diye düşündüm. Hasta yatarken aklıma geldi. Araştırdım ve bana yakın olmasından dolayı burayı seçtim. Farklı ve güzel zaman geçirip dans etmeyi öğrenebiliriz. Ben kaydımızı yaptırdım.

+Sen nasıl bir çılgınsın bilmiyorum ki... Bu nerden çıktı böyle, ne gereği vardı. Hem biz yapamayız biliyorsun.

-Biliyorum. İşte tam bu yüzden yapmalıyız. 

Bir anda sarıldı. Fısıldayarak kulağıma güzel şeyler söyledi. Utanır kalabalık içinde...

-Haftada bir gün bu saatlerde. Öğlen 2-4 arası. Uygun diye düşündüm.

+Bilemiyorum çok ani oldu. Düşünmem lazım.

-Düşünme kabul et.

+Peki tamam.

-Başlayalım hadi.

+Şimdi mi?

...

Harika iki saatin ardından yorgun, argın ve bitik halde kendimizi dışarı attık. Ayaklarıma bilerek basmıştı bence. Olurdu ama bu kadarı da pes dedirtmişti. Öğrenecekti. İnşallah.

-Şimdi ne yapalım?

+Ben bitiğim, daha fala birşey yapamam. Kolumu kaldıramıyorum.

-Alışveriş yapalım mı?

+Ne alışverişi?

-Enerjimizi yeniden toparlayalım, yiyecek birşeyler alalım. O bahsettiğin hünerli ellerini test etmiş oluruz hem.

+Hayır sana gitmiyoruz.

-Neden ki?

+Off başlamayalım lütfen.

-Hemen şurası ne olacak. Yorgunuzda hem?

İşe yaramalıydı... Dans ederken ne kadar mutlu olduğunu görmüştüm. O'nu eve gelmesine ikna edecek kadar mutluydu. Hayır dememesi gerekiyordu. Pişmanlığı da vardı. Evime geldiğimizi düşünüp bambaşka birşeyle karşılaşmıştı. Üstelik zaten evime gelmeyi göze almıştı. İnatçıydı. Ama kaçacak yeri kalmamıştı.

+Alışveriş arabasını sen sürersin, Poşetleri sen taşırsın ve yemeği ben değil sen yaparsın.

-Ama ben...

+Bence şansını zorluyorsun.

-Pekala kabul.

Nasıl başarıyordu bilmiyorum ama işte... Anladınız...

Evime çıkarken asansörde yüzünde hala ufak bir endişe sezmiştim.

Kapıyı açıp, poşetleri mutfağa koyduk. Hemen evi keşfetmeye başlamıştı bile. Sanki buraya aitmiş gibi rahat ve normal davranıyordu. Yiyecekleri beraber yerleştirdikten sonra elimle belini kavrayıp yanıma çektim ve arkamızı döndük. Stüdyo tipi bir evim vardı. Kocaman bir salon. Onun  beğenip seçtiği eşyaların tamamı karşımızdaydı. Beraber dolaştık evin içinde. Ama acıkmıştık. O kanepeye uzanıp televizyona bakarken, ben en iyi yaptığımı düşündüğüm bolonez soslu makarna yaptım. Bakmayın öyle; yorulmuşuz, basit çabuk hazırlanacak birşey olmalıydı zaten. Hem daha meyve var. Patlamış mısırda yapacağım. 

...

Bir sürü film almıştım. O romantik komedi seçti. Üçlü koltuğa kurulduk. Kola ve patlamış mısırımızda hazırdı. Ben filmden çok O'nu izliyordum. Göğsüme başını koymuştu. Saçlarının kokusu o kadar güzeldi ki... Arada filmi izliyormuşum gibi yapıp, O'nunla beraber gülüp, bazı sahneleri hakkında yorum yapıyordum. Sonrasını sadece o biliyor.

...

Aptal ben uyuyakalmışım. Bıraktığı notu gördükten sonra hemen aradım. Fazla kalamazdı biliyordum. Zaten filmden sonra bırakacaktım O'nu. Anlattığına göre kıyamamış uyandırmaya. Üzerime bir bataniye örtüp, birde not bırakıp çıkmış. Notunda küçük bir sürprizden bahsediyordu ama anlayamadım. Telefonda da sormayı unuttum. Kendime çok kızmıştım. Güzelim gün böyle bitmemeliydi...

Ertesi sabah iş vardı. Bir haftadır hastalığımdan dolayı izinliydim. Bir kaç saat sonra tekrar uykuya dalmıştım. Kafam o kadar dağılmıştı ki alarm kurmayı unutmuşum. Geçikmemek için birazcık atıştırıp, apar topar çıktım evden.

Herşeye rağmen iyiydim. Dünkü yorgunluğumda kalmamıştı. Ama bu insanlar bunu nasıl farkedebiliyordu... Hiç tanımadığım insanlar bana gülümseyerek bakıyordu. Bu bir şekilde bana tanıdık geliyordu. Dejavu diyebiliriz. Bugüne kadar hiç bana gülümsemeyen  muşmula suratlı çaycı bile gülümsemişti. Hatta baya baya gülmüştü. Mutluydum evet ama...

Yerime geçip çantamdan dosyaları çıkarttım. Şef'e gözükmeden önce bi lavaboya gittim. Ve...

Bizim akıllı romantiklik olsun diye izlediğimiz filmdeki gibi yanağımda ruj izi bırakmış. Ben akşamdan bu yana ayna yüzü görmedim ki farkedeyim. Küçük bir sürpriz dediği buydu büyük ihtimal. Ama bu istemeden oldukça büyümüştü. Hemen O'na mesaj attım:

Sayende bütün işyeri arkadaşlarım :-) tanımadığım bi taksi şöförü :-) hiç bilmediğim onlarca insan :-) hatta en kötüsü bizim çaycı bile bir sevgilim olduğunu biliyor sanırım :-) Bu en iyi ihtimal. Bir sürü dedikodu çıkacak hakkımda :-( Sebebi ise şu an işyerinde farkettiğim küçük sürprizin.  

Neresinde olduğunu bilmiyorum;

belki başında, belki ortasında, belki de sonundasın.

Bildiğim birşey var ki: "Bu senin hikayen!"

Hikayenizde MUTLU SON'a çabuk ulaşmanız dileğiyle.

Sen bu bloga yorum yapıp, paylaştığında;

 ben, benim Mutlu Son'uma bir adım daha yaklaşacağım.